To zdjęcie zrobiłam nie żadną lustrzanką, a zwykłą cyfrówką i w dodatku było to jakieś cztery lata temu. Jest ono najlepszym dowodem na to, że - "Nie lustrzanka, lecz chęć szczera zrobi z Ciebie bohatera" (fotografa).
Zdjęcia mają to do siebie, że zapisuje się na nich nasze życie, te chwile, o których łatwo zapominamy. Powiedzmy - gdyby nie to zdjęcie, czy pamiętałabym wakacyjny leniwy dzień wakacji Anno Domini 2009?
Nie sądzę. Jednak wszystkie te piksele budują znacznie szerszy obraz, sprawiają, że widzę to, czego nikt z Was nie zobaczy - ten dzień, to miejsce, tę chwilę.
I właśnie w tym wyraża się cała magia fotografii.
Nie jesteśmy w stanie być w kilku miejscach jednocześnie: czy na pewno? Myślę, że to da się zrobić. Przeglądając czyjeś blogi podróżnicze, książki, wpisy, artykuły, w ciągu kilku chwil objeżdżamy świat dookoła i nie zdając sobie sprawy mamy wszystko w zasięgu ręki.
Nie jest to spełnienie marzeń skrytych podróżników, ale na pewno pomaga zabrać się do roboty, aby zamiast oglądać fotki, znaleźć się tam naprawdę.
W każdym razie, podróże zawsze kształcą. Choćbyśmy tylko o jakieś przeczytali i zaczerpnęli nieco z czyjeś wyprawy, coś w nas z niej zostanie.
Pomyślałam, że mój blog jest trochę ubogi pod tym względem.
W różnorodności tego, co mogę tutaj wrzucać, słowo pisane jest tylko kroplą w morzu możliwości.
Poza tym bardzo zachłannam pod tym estetycznym względem.
Ściska mnie w dołku jak przeglądam strony i blogi z pięknymi zdjęciami, gorąco robi mi się patrząc na minimalistyczne, wychuchane, wydmuchane wpisy oprawione ładnymi zdaniami i cudownymi zdjęciami.
Myślę sobie "też tak chcę, być autorką tych przepięknych zdjęć i stworzyć z bloga hermetyczny album z jak najmniejszą liczbą wyrazów, a jak największą liczbą zdjęć".
Po czym wygrywa gadatliwość, czy raczej zamiłowanie do paplania i przelewania tego na klawiaturę takoż.
Więc co do zdjęć - jeśli nie będę miała nic do powiedzenia, roszczę sobie prawo do wrzucenia tutaj czegoś innej natury niż pisanina. Nie samym słowem żyje człowiek...
